tag:blogger.com,1999:blog-18990103718397693512011-04-21T20:46:33.414-07:00Sa pahinang ito mababasa ang mga kuru-kuro,kuwento,at komentario sa mga nangyayari sa loob at labas ng lipunan. Layunin ng pahinang ito na makaabot sa masa sa pamamagitan ng paggamit ng Wikang Filipino (Tagalog) Anumang pagkakatulad ng mga kuwento, kaganapan at tauhan sa mga kuwentong inyong mababasa ay hindi sinasadya. Walang anumang parte ng blogspot na ito ang puwedeng i-imprenta o kopyahin sa iba pang mga websites na walang pahintulot ng blogger.LEONEL PAET AGUINALDOhttp://www.blogger.com/profile/09463315615674561411noreply@blogger.comBlogger81100tag:blogger.com,1999:blog-1899010371839769351.post-80505484079778375472009-03-24T06:40:00.000-07:002009-03-24T06:53:39.242-07:00Pambihira ka Pinoy!<br />Hanggang kailan magtitiis sa pangko ng gobierno,<br />Puwede ka namang umangat na huwag umasa dito,<br />Magsikap ka, kumayod maski magpakalayo,<br />Yun naman ang dapat, dahil yun ang parte mo...<br /><br />Pambihira ka Pinoy!<br />Sa lahat ng bagay<br />Saan mang dako ng mundo dala mo ang tagumpay<br />Nakakalungkot lamang isipin na kung kailan ka mamamatay<br />Tsaka ka gagawaran ng medalya ng Pangulong lustay..<br /><br />Pambihira ka Pinoy!<br />Yabang mo'y sa lahat ng dako<br />Sa isip wala ka, sa salita diyan ka panalo<br />Pagdating sa usapan, dami mo ng alburuto<br />Wala ka naman pala, pinaasa lang ibang tao..<br /><br />Pambihira ka Pinoy!<br />Pambihira kang talaga!<br />Lumakad ka, umusad ka<br />Huwag kang puro ngawa..<br /><br />Sige ihakbang papalayo ang mga paa<br />Sa daan ng pagbabago, tahakin mo na..<br /><br />Pambihira ka Pinoy!<br />Puro ka na lang reklamo<br />Magsumikap ka, kumayod ka para ulam mo'y di laging tuyo<br />Huwag ka ng umasa na ang gobierno'y tutulong sa 'yo..<br />Tignan mo ang paligid mo meron bang pagbabago?<br /><br />Pambihira ka Pinoy!<br />Di mo pa rin ba kuha ibig kong sabihin?<br />Na bumangon ka at sa sarili mo, panalangi'y kamtin..<br />Huwag ka ng magpaliguy-ligoy at buhay mo'y ayusin<br />Dahil walang tutulong sa'yong iba kundi sarili mo lang din..<br /><br />Pambihira ka Pinoy!<br />Pambihira ka talaga!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1899010371839769351-8050548407977837547?l=kuwentutero.blogspot.com' alt='' /></div>LEONEL PAET AGUINALDOhttp://www.blogger.com/profile/09463315615674561411noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1899010371839769351.post-79521681844451023702008-07-08T16:14:00.000-07:002008-07-08T22:05:17.152-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHRGgXv9aVI/AAAAAAAAAJM/R1nFMI9bk6k/s1600-h/rugby.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHRGgXv9aVI/AAAAAAAAAJM/R1nFMI9bk6k/s200/rugby.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220875389974178130" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 0);font-family:trebuchet ms;" ><span style="color: rgb(102, 51, 0);font-size:85%;" >(Ang larawang ito ay kuha at pinahintulutang gamitin sa blogpost na ito ni Ginoong Emmanuel Catabas)<br /></span><br />Kung ating babalikan ang mg araw ng ating kamusmusan, ang “Langit, lupa at impiyerno” ay mga katagang sa laro lamang kadalasang napapakinggan. Marahil sa kamusmusang ding iyon tayo namulat sa kung anong pagkakaiba ng tatlong bagay na nabanggit.</span> <p style="font-family: trebuchet ms; font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 0);" class="MsoNormal">Sa ating pagkabata, payak pa ang ating pagsasalarawan sa “langit”, kung saan ito ang lugar ng mga mababait at mabubuting nilalang na <st1:city><st1:place>gaya</st1:place></st1:city> ng isang lumang laro ay dapat tuntungan. Sa kabilang dako, ang lupa naman na siyang ating tinatapakan at nilalakaran ang nagsisilbing labanan natin upang makatakbo at makaiwas sa mapanganib na kamay ng kasamaan; dahil kung hindi, mahuli taya, at sa kinatatakutang impiyerno ang kababagsakan. Simpleng laro ng kabataan, subalit isang kumpletong pagsasalarawan sa totoong kalagayan ng ating lipunan.</p> <p style="font-family: trebuchet ms; font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 0);" class="MsoNormal">Sa paglabas ko sa aking tanggapan kahapon pauwi sa aking tinutuluyan, bumuhos ang malakas na ulan na hindi ko napaghandaan. Sa isang munting silong ng isang “convenience store”, ako ay nagpalipas ng ilang minuto habang pinapanood ang mga nagkakarerang pampublikong sasakyan sa isang maluwang na kalsada. Nang hindi kalaunan, may isang grupo ng kabataang marurungis ang huminto at tumambay sa aking kinatatayuan. Wala silang ibang lengguwaheng alam kundi ang mga mura na kadalasan ay naririnig sa mga matatanda. Ilan sa mga ito ay itsurang nasa huling baitang pa lamang ng mababang paaralan, subalit aninag sa mukha ang labis na kahirapan na pilit nagpatanda sa kanilang kaisipan. “Rugby” ang tanging nagkukubli sa kanila sa kahirapang kinasasadlakan at ang supot na pinagpapasa-pasahan ang siyang tanging nagbibigay ng konting ngiti sa mga labi nilang maitim na sa labis na pagkalulong sa nakamamatay na kemikal. Nakakatakot ding isipin na sumpak at “ice pick” ang tangi nilang kakampi, at anumang oras, maaari ka nilang maging biktima. </p> <p style="font-family: trebuchet ms; font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 0);" class="MsoNormal">Habang pinagmamasdan ng mga taong dumaraan at kagaya ko’y nakikisilong ang mga grupo ng kabataang ito, hindi ko lubos maisip, na salat sila sa lahat ng bagay. Marahil, ilan sa kanila ang ulila na o di naman kaya ay inabandona ng magulang. Sa isip ko, ako’y nagtatanong kung ilan kaya sa kanila ang nasubukan ng maglaro ng kotse-kotsehan o kaya’y makahawak ng bola at robot o di naman kaya’y nasubukan ng ihatid sa paaralan ng mga magulang, ilan kaya sa kanila ang marunong ng magbasa at sumulat, at ilan kaya sa kanila ang may mauuwiang tahanan pagsapit ng dilim? Subalit isang malaking buntong hininga lang ang pilit sumagot sa aking mga katanungan. Hindi na rin nabura ang suspetsa ko na marahil, sa mga murang edad ng mga kabataang ito’y natuto ng gumawa ng krimen maitawid lang ang sikmurang kumakalam o bisyong kailangang tustusan.</p> <p style="font-family: trebuchet ms; font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 0);" class="MsoNormal">Nakakatakot subalit nakaaawa sa kabilang banda ang kanilang kalagayan. Mga batang kapit sa patalim na sa anumang oras, hindi mo alam ang puwede nilang gawin. </p> <p style="font-family: trebuchet ms; font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 0);" class="MsoNormal">Sa di kalayuan, tanaw ko ang dalawang pulis na abala sa pagmamani-obra sa trapik sa lansangan. Napailing na lang ako ng mapagtanong ang mga dapat tumutulong sa lipunan ay nagiging bulag sa katutuhanan at walang ginagawa. Kung sabagay, matagal na ring nawala ang tiwala ko sa kapulisan dahil nakailang sakay na rin ako ng jeep na pilit nilang hinahanapan ng pagkakasala ang tsuper upang may makutungan. Hindi na ako nanibago sa aking nakita, at mas maniniwala akong ligtas ang mga kawawang kabataang nasa silong ng tindahan kung hindi sila malalagay sa mga kamay ng mga parak. Normal na rin kasi sa akin ang makarinig ng mga kabataang pinapatay at itinatapon na lang kung saan saan; at kalimitang pulis ang may kagagawan.</p> <p style="font-family: trebuchet ms; font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 0);" class="MsoNormal">Habang papatila ang ulan, minabuti ko ng habulin at sumabit sa parating na jeep upang makalayo sa aking kinaroroonan; subalit pilit ko pa ring tinatanaw papalayo ang mga paslit na nagbubuhay impiyerno sa lupa at ang tanging alam na paraan para makatakas patungong langit ay ang pagsinghot ng “rugby”.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1899010371839769351-7952168184445102370?l=kuwentutero.blogspot.com' alt='' /></div>LEONEL PAET AGUINALDOhttp://www.blogger.com/profile/09463315615674561411noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1899010371839769351.post-67703705233377384112008-07-07T21:46:00.000-07:002008-07-07T21:49:29.041-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHLx0DQduBI/AAAAAAAAAIk/6RIejRpUTuc/s1600-h/beggar.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHLx0DQduBI/AAAAAAAAAIk/6RIejRpUTuc/s200/beggar.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220500794605680658" border="0" /></a><br /><strong><span style="color: rgb(0, 51, 102);">Pinagtagpi-tagpi...<br />Pinagtugma-tugma...<br />Ng mga pangyayaring di maipaliwanag ng Siyensia...<br /><br />Nakayayamot...<br />Nakababagot...<br />Palagi na lang pakamut-kamot...<br /><br />Nakatutuliro...<br />Nakagugulo...<br />Mga kuwentong paliku-liko...<br /><br />Kagimbal-gimbal...<br />Kasuklam-suklam...<br />Ang walang kasawa-sawang ulam...<br /><br />Nakaiinis...<br />Nakabubuwisit...<br />Lagi na lang bang paulit-ulit?<br /><br />Kamangha-mangha...<br />Kaaya-aya...<br />Ang mga taong maraming pera...<br /><br />Nakaluluko...<br />Nakabobobo...<br />Ayos na sana ang buto-buto...<br /><br />Kaabag-abag...<br />Kaawa-awa...<br />Pritong tuyo na nagi-isa...<br /><br />Nagmamaktol...<br />Nagdadabog...<br />Hanggang kailan kaya lubog?<br /><br />Patakbu-takbo...<br />Patagu-tago...<br />Sa mga parak na papitu-pito...<br /><br />Nakahihingal...<br />Nakapapagod...<br />kariton ay muntik mahulog...<br /><br />Sari-saring isip...<br />Samu't saring kuwento...<br />Pinaghalu-halo't nagkalabu-labo...<br /><br />Ito ang hinagpis ng nagdidiliryo...<br />Naglilitanyang piping tulad ko...</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1899010371839769351-6770370523337738411?l=kuwentutero.blogspot.com' alt='' /></div>LEONEL PAET AGUINALDOhttp://www.blogger.com/profile/09463315615674561411noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1899010371839769351.post-200718136195826262008-07-07T21:37:00.001-07:002008-07-07T21:40:32.717-07:00<span style="font-size:130%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHLvcRu8pyI/AAAAAAAAAIc/s7bid-qTuSU/s1600-h/flame-v2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHLvcRu8pyI/AAAAAAAAAIc/s7bid-qTuSU/s200/flame-v2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220498187151517474" border="0" /></a><br /></span><span style="color: rgb(153, 153, 0);font-size:130%;" ><span style=";font-family:trebuchet ms;" ><strong><em>parang kelan lang nung mahangin sa bandang norte<br />at lahat ng tao ay naka-jacket na kung aakalain mo ay<br />ga-bundok ang kakapal ng niyebeng nagsisilaglagan...<br /><br />yun pala, sadyang simoy lang ng hanging amihan sa kanluran<br />na nagpapahiwatig na kailangan na namang gumastos<br />sa pagbabalot ng mga pasalubong at regalo sa mga inaanak<br />na pinagkaka-utangan ng ilang Paskong pagtatago...<br /><br />lumipas ang mga araw na di namamalayan, at ang mga taong<br />animo'y balot na balot sa kapal ng suot ay unti-unti ng nagsisi-pagtanggalan<br />ng saplot dahil matindi na ang unang bugso ng papalapit na tag-init...<br /><br />oo nga, lumipas na ang buwan ng mga magsing-irog na wala naman<br />talagang ginawa kundi ang kumaplog at magpakaplog noong araw<br />ng mga puso...pakiramdam ko nga, lumubog ang kahabaan ng V.Mapa<br />dahil sa dumadagundong na "lindol" na nagaganap sa mga eskinita nito,<br />at sa mga kuwartong pinuno ng ungol at sigaw ng dalawang naglalapaang<br />kaluluwa...kasabay ng pag-init ng panahon, ay ang silakbo ng mga<br />nagmamahalang nais nilang ipadama sa isa't isa...<br /><br />nakakatawa kung iisipin na nitong katatapos na buwan, marami pa ang<br />sinadyang makilahok sa loovapaloza, kung saan wala silang ginawa kundi ang<br />makipaglaplapan ng sampung segundo, maitala lang ng pinoy ang<br />pinakamaraming sabay sabay na naghalikan sa buong mundo...pag-ibig nga ba,<br />o sadyang malibog at hayok lang sa laman ang mga taong sumali dito?<br />anu't ano pa man ang rason nila, kanila na yun...<br /><br />tik-tak-tik-tak, ganyan kabilis ang pitik ng tiklado ng orasan sa pag-ikot ng mga araw...sa di inaasahan, ang mga ga-butil na pawis ay tatagaktak na naman...<br />mainit na naman ang panahon...sa tindi ng sikat at sakit ng sinag ng araw,<br />marami na namang tao ang uhaw...marami na namang nilalang ang magpapakita<br />ng laman at angu-udyok ng matinding pagkakasala...<br /><br />Marso na...Marso na naman...<br />Buwan Ng Pinaigting Na Kampanya Laban Sa Apoy...<br />Pero sa ganitong panahon, lalong umaalab ang naga-apoy na sikmura, at laman...<br />Oo nga, buwan ng apoy...<br /><br />Marami na namang nilalang ang maglalaro nito...<br />Makikipagpatintero sa tadhana...<br />Makikipagtaguan sa mga inosenteng sinagasa...<br />Isa...Dalawa...Takbo Na Takbo Na...<br />Tatlo...Apat...Andiyan Na, Andiyan Na...<br />Sa Darang Ng Galit, Huli Kang Lintik Ka!!!</em></strong></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1899010371839769351-20071813619582626?l=kuwentutero.blogspot.com' alt='' /></div>LEONEL PAET AGUINALDOhttp://www.blogger.com/profile/09463315615674561411noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1899010371839769351.post-88418327875608517542008-07-07T21:27:00.000-07:002008-07-07T21:32:06.499-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHLtJkZV2aI/AAAAAAAAAIU/eoaQQthXGrg/s1600-h/traingle%7Esun%7Edail%7Ecompass_1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHLtJkZV2aI/AAAAAAAAAIU/eoaQQthXGrg/s200/traingle%7Esun%7Edail%7Ecompass_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220495666720397730" border="0" /></a><br />1. a closed plane figure having three sides and three angles.<br />2. a flat triangular piece, usually of plastic, with straight edges, used in connection with a T square for drawing perpendicular lines, geometric figures, etc.<br />3. any three-cornered or three-sided figure, object, or piece: a triangle of land.<br />4. a musical percussion instrument that consists of a steel triangle, open at one corner, that is struck with a steel rod.<br />5. a group of three; triad.<br />6. a situation involving three persons, esp. one in which two of them are in love with the third.<br />7. (initial capital letter) Astronomy. the constellation Triangulum.<br />[Origin: 1350–1400; ME <><em><strong>In the usual Philippine setting, triangle is a cynical symbol of status gradation of financial wellness, where the wealthy being is place atop, leaving the marginalized ones at the bottom.... it is a comparative instrument of who to pay respect, and who pays respect...</strong></em><p></p> <p><em><strong>Like any status symbol, <a href="https://server11.kproxy.com/servlet/redirect.srv/smv/suxm/sabpbqs/spqr/p1/discography_tatsulok.html">tatsulok</a> evolved from a simple geometric figure of "equal planes" to a figure of "diminishing levels of society"...</strong></em></p> <p><em><strong>Sa bansang ito, ang tasulok ay maihahalintulad sa mga kaulayaw ng namumunong pulitiko na kung saan ang tuktok ay doon din ang pilit inaakyat na walang pakialam kung matapakan ang karamihang nasa ibaba nito...</strong></em></p> <p><em><strong>Ang<a href="https://server11.kproxy.com/servlet/redirect.srv/smv/suxm/sabpbqs/spqr/p1/discography_tatsulok.html"> tatsulok</a>, na minsang naging simbolo ng "kapangyarihan" ng mga Ehipto ngayo'y isa ng simbolo ng pakikibaka ng maraming tao, dahil sa maling interpretasion na ang may karapatang mamalagi lang sa tuktok nito ay ang mga mayayaman....</strong></em></p> <p><em><strong>Habang patuloy ang pakikibaka ng napakaraming nilalang sa paghahangad na gawing pantay ang pagtingin sa <a href="https://server11.kproxy.com/servlet/redirect.srv/smv/suxm/sabpbqs/spqr/p1/discography_tatsulok.html">tatsulok</a>, hindi maiiwasang samu't saring prinsipyo ang nagkakabanggaan na kadalasa'y nauuwi sa karahasan...Dahil dito, naisisilang ang mas matindi at mas madugong sidhi ngpakikibaka...Pakikibakang walang alintana, puwersa sa puwersa, dahas sa dahas...</strong></em></p> <p><em><strong>Habang pinapatnugot ko ang kaisipang ito, hindi ko pa rin lubos maunawaan kung ano nga ba ang tunay na kahulugan ng <a href="https://server11.kproxy.com/servlet/redirect.srv/smv/suxm/sabpbqs/spqr/p1/discography_tatsulok.html">tatsulok</a>...Minsan,inisip ko na ito ay simbolo ng katapangan dahil sa korte nitong patulis na barang espadang panakot sa mga tulisan,ngunit, ang katapangang iyon ay kadalasang wala sa katwiran,at ang <a href="https://server11.kproxy.com/servlet/redirect.srv/smv/suxm/sabpbqs/spqr/p1/discography_tatsulok.html">tatsulok</a> ay nagiging kampana ng kasawian...</strong></em></p> <p><em><strong>Minsan din,iniisip ko na ang tatsulok ay isang mapagpalang hugis dahil sa ito'y naglalarawan ng proteksion na gaya ng bubong ng bahay,nagbibigay depensa sa mapanganib na buhos ng ulan...</strong></em></p> <p><em><strong>Subalit gaya ng yerong bumubuo nito,hindi rin nakakasiguro kapag may delubyo...</strong></em></p> <p><em><strong>Sa ngayon,habang marami ang patuloy na nagmamartsa at nakikibaka sa ipinaglalabang prinsipyo, masasabing kailanman ay hindi matatapos itong gulo.<a href="https://server11.kproxy.com/servlet/redirect.srv/suzap/p1//www.bamboo.com.ph/discography_tatsulok.html"><br /></a></strong></em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1899010371839769351-8841832787560851754?l=kuwentutero.blogspot.com' alt='' /></div>LEONEL PAET AGUINALDOhttp://www.blogger.com/profile/09463315615674561411noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1899010371839769351.post-19530390508495363332008-07-07T21:23:00.000-07:002008-07-07T21:33:33.533-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHLsMgflrWI/AAAAAAAAAIM/eXz7wnt2tPs/s1600-h/led_alarm_pillow_time.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHLsMgflrWI/AAAAAAAAAIM/eXz7wnt2tPs/s200/led_alarm_pillow_time.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220494617700838754" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);font-family:courier new;font-size:100%;" ><strong>Ilang taon na rin ang lumipas noong una kong ginamit,<br />Kay lambot na unan sa pagtulog ko'y bitbit<br />Nakangiti't nakabungisngis habang aking kayakap,<br />Ang unan kong mahal bango'y nalalanghap<br /><br />Nagsimula sa simpleng tuksuhan kung anong gusto kong regalo,<br />Bahala ka,bahala na,patawang sambit ko<br />Di mo ako tinantanan, at pilit tinanong mo,<br />Paborito kong <em>cartoon character</em> ba ay sino<br /><br />Si <em>Mickey Mouse</em> agad kong tugon dahil marami kaming pagkakapareha,<br />Nangulit ka pa't sinabi ko na malaki ang aming tainga<br />Halos lumubo ang sipon mo sa ilong dahil sa tawa,<br />At ang ngalangala mong mapula halos sumabog pa<br /><br />Wala pang ilang araw at dumaan ka sa bahay,<br />Bitbit mo'y isang pakete sabay sabing magustuhan ko sana ay<br />Pagbukas ko ng munting handog, napangiti ako't natuwa,<br />Unan na <em>print</em> ay <em>Mickey Mouse</em>, ako'y sineryoso mo pala<br /><br />Lumipas ang mga gabing maraming bituin sa langit,<br />Pati mga araw na ang kalawaka'y nagngingitngit<br />Hindi inalintana ang bawat nakaambang panganib,<br />Dahil sa unan mong handog mas dama ko ang ligalig<br /><br />Ngunit lumipas ang panahon at ang unan na bigay mo'y kumupas,<br />Gaya pala ng pagmamahal mo na unti-unting lumilipas<br />Inakala long buo, ito'y tunay at wagas<br />Ngunit mali pala ako dahil ito'y biglaang nagwakas<br /><br />Tatlong taon na ng mabituin at maulan na gabi ang dumaan,<br />At ang regalo mong bigay, nagpapaalala ng nakaraan<br />Sa kama ko sa silid, naroon pa rin ang lumang unan,<br />Gamit ko pa rin hanggang ngayon, maski ang paborito ko na ay si <em>Superman</em><br /><br />Minsan kapag tuliro at hindi makatulog,<br />Kasama ko't kayakap unan mong handog<br />Nagtatanong, nagmumuni-muni kung kailan maaayos,<br />Matagal na pagmamahalang bigla na lang nagtapos<br /><br />Ngunit tila bulong ng unan, malayo pa, malaya na,<br />Ang pusong dating ako ang itinitibok, ngayo'y iba na<br />Limot na, wala na, oh ang unan na lang ang tanging nakapagpapaalala,<br />Na minsa'y may isang pusong sa pagmamahal ay sagana<br /><br />Ngunit di pa rin humihinto ang pintig nitong puso,<br />Hanggat buo at maayos pa ang unan na bigay mo<br />Nandito lang, naghihintay, ang isang pusong sumisiphayo<br />Sa muling mahigpit na pagyakap, hindi sa unan kundi sa yo.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1899010371839769351-1953039050849536333?l=kuwentutero.blogspot.com' alt='' /></div>LEONEL PAET AGUINALDOhttp://www.blogger.com/profile/09463315615674561411noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1899010371839769351.post-1871910240880988022008-07-07T21:20:00.000-07:002008-07-07T21:34:18.328-07:00<a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHLrQ03I8UI/AAAAAAAAAIE/HdR4PzAi7bw/s1600-h/jeepney2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHLrQ03I8UI/AAAAAAAAAIE/HdR4PzAi7bw/s200/jeepney2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220493592376176962" border="0" /></a><br /><div class="entry-content" style="font-family:trebuchet ms;"> <div class="entry-body"> <p><strong><span style="color: rgb(0, 153, 202);">Sakay ako ng kakarag-karag na <em>jeep</em> biyaheng <em>Quiapo</em>,<br />Humaharot sa lansangan, medyo matulin din ang takbo<br />Pabirit-birit, papreno-preno, ang tsuper na mabaho<br />Nangangamoy sibuyas at usok ng yosing pinaghalo<br /><br />Sa di kalayuan tanaw ko ang mga naka-unipormeng butchog sa kanto,<br />Nagmamasid, naga-abang, paupo at patayo<br />Naghihintay ng biktima, mga kawawang nagmamaneho<br />Kulang na nga ang kinikita,at malamang lumipad ang kaldero<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 51, 0);"><em>Red light</em></span><span style="color: rgb(0, 153, 202);"> na ang lansangan at may natapat na <em>jeep</em>,<br />Dahil sa bagot ng tsuper, hala, sige sa peep-peep<br />Lintik na buwayang bakulaw, at siya ay sumilbato,<br />Walang nagawa ang <em>jeep</em> kundi huminto sa kabilang kanto<br /><br />Bakit manong tanong ko, sa driver ng naiinis,<br />Ang kawawang tsuper, pilit ang bungisngis<br />Pagkuwa'y wika'y lintik ng pulis<br />Wala na naman akong maia-abot kay misis<br /><br />Maya't maya'y may anino ng matabang bakulaw,<br />Sa bilis ng kilos tila kay <em>Ninoy Aquino</em>'y uhaw<br />Lisensiya mo, maangas pa niyang pasigaw<br />Ang kawawang si manong parang binalisawsaw<br /><br />Puwede ba nating aregluhin dinig kong bulong niya,<br />Sagot ng parak sa kasamo ko ka magpaliwanag<br />Sabay talikod ang kurikong at si manong ay bumalik sa manuebela<br />Sambit ng bibig punum-puno ng pagmumura<br /><br />Kawawa ka naman 'nong aking ikinantiaw<br />Hayaan mo na tugon niya, ganyan talaga ang mga uhaw<br />Sabay dukot ng <em>cincuenta</em> sa <em>wallet</em> niyang pudpod na<br />Na sa tantiya ko, gamit pa niya simula noong <em>Decada Sitenta</em><br /><br />Napangisi ako ngunit napigil kong tumawa<br />Ilang saglit lang sa kanto kausap na niya ang mga taba<br />Humarurot na ang ibang <em>jeepney</em> at lumilipad sa kalsada<br />Si manong <em>driver</em>, ang mukha ay pikon na<br /><br />Pagtapak na silinyador agad siyang bumira,<br />Pasensia na sa abala, sa mga sakay wika niya<br />Sabay pabuga ng maitim na usok sa tambucho niyang butas butas na<br />Mga kawawang pasahero,langhap ang amoy ng gasolina<br /><br />Umandar na naman ang aking pagka-usisero<br />'Nong magkano ba don sa mga lintik ibinayad mo?<br /><em>Cincuenta Pesos</em>, sagot niya na parang tuliro<br />Na sa wari ko'y nayamot dahil sa mga parak na gago<br /><br /><em>Cincuenta Pesos</em>, tanong ko ulit sa tsuper na api<br />Oo,tugon niya, wala raw silang pang-kape<br />Susmaryosep nong may nagkakape ba sa tanghali<br />Hayaan mo na 'toy lintik lang ang walang ganti<br /><br />Ako'y napapa-ismid at di mapigilang tumawa,<br />Sa 'Pinas na pala, mas mahal ang kape sa gasolina<br />Mantakin mong magpulis ka lang at sa kanto magkunwang may ginagawa<br />May pang <em>Starbucks</em> ka na sukli mo'y tiba tiba pa<br /><br />Hayaan mo na 'nong wika kong bagot at inip na rin<br />Sa biyahe mo maghapon, malay mo ikaw'y palarin<br />Sana nga tugon niya sabay sabing <em>Quiapo</em> na<br />Ngunit muling sumimangot sabay sabing "Diosko po may isa pang buwaya"<br /><br />Pailing-iling siya at sa tingin ko'y walang magawa<br />Ang <em>driver</em> na kawawa, kinita'y simot na<br />Bumaba na ako sa <em>jeep</em> at naglakad pa-<em>Avenida</em><br />Baka sa kamalasan niya ako'y madamay pa.</span></strong></p> </div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1899010371839769351-187191024088098802?l=kuwentutero.blogspot.com' alt='' /></div>LEONEL PAET AGUINALDOhttp://www.blogger.com/profile/09463315615674561411noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1899010371839769351.post-84660507700940867902008-07-07T20:42:00.000-07:002008-07-07T21:35:11.276-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHLqps90b3I/AAAAAAAAAH8/l1KRxHURLyQ/s1600-h/12.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_qdoSwvvYlNY/SHLqps90b3I/AAAAAAAAAH8/l1KRxHURLyQ/s200/12.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220492920241811314" border="0" /></a><br /><div style="color: rgb(0, 102, 0); font-style: italic;" class="entry-content"> <div class="entry-body"> <p><span style="color: rgb(51, 153, 255);font-size:100%;" >Sinisipat-sipat ko ang orasan sa madilim kong <em>sitio</em>. <em>No se el hora</em>, di ko maaninag ang aking anino. Tanging naririnig ay ang transistor ng kapit-kuwartong mag-asawa<br />na nagpapatugtog ng mga awiting linuma na ng <em>tiempo</em>, ngunit masarap pa ring<br />pakinggan at sabayan ang bawat linya ng himig nito.<br /><br />Naisip ko, nagsesentimiento na naman sila, dahil sa nasa kabataang edad palang<br />ay di pa nakakabuo, o malamang, di na nga makakabuo.<br /><br />Ginagawa na nga lang nilang libangan ang <em>los perros</em> nilang mababaho, at kinakausap na parang sanggol. Paano naman kasi, yung <em>muchacho</em>, parang buligan sa taba, at ang anghit, abot pati sa kagili-giliran ng ilong ang nakakasukang amoy.<br /><br />At yung <em>esposa</em> niya naman, parang ipinaglihi sa sama ng loob ang itsura. Ang ilong ay parang chicharong bulaklak at nagmamantika palagi sa pawis, at <em>la mama grande</em><em> pa. </em></span><span style="color: rgb(51, 153, 255);font-size:100%;" >ang hilig pang maglagay ng</span><span style="color: rgb(51, 153, 255);font-size:100%;" ><em> colorete </em>sa mukha, mukha tuloy pokpok na payaso.<br /><br />May mga usap-usapan ngang mas matanda siya at pinikot niya ang una noong ito'y patpatin pa. <em>Los guajolotes</em> ang tawag ko sa kanila, at kung nakikita ko silang magkahawak kamay, humahagikhik ako sa panga-alaska sabay ngiwi at iling. <em>Una vida que disgraciada.</em><br /><br />Habang ako'y hindi dinadalaw ng antok, unti-unting bumabalik ang mga nakakatuwang ala-alang akala ko'y limot ko na. Napapangisi ako't napapatawang parang <em>loco</em> sa pagkakasinghot ng kulob na katol.<br /><br /><em>De verras</em>, bulong kong parang engot ang mga kataga ng pagkakamangha habang di ko mawari kung ako'y hahalakhak o maiinis sa mga walang katorya-torya kong nakalipas. Di ko sukat akalain na may mga bagay pala akong nagawa na noon, sa tingin ko ay tama. <em>Por que no</em>, patawa ko ring sagot sa aking sarili, habang ngumingiting parang <em>pilio</em> sa mga kagaguhan at pagiging <em>filibustero</em>. Pero naisip ko, di pala nakakatawa, at lalong di puwedeng ipagmalaki. <em>No necesito explicarlos uno por uno</em>. Nakakabuwisit kasi ang karamihan, nakakagago, at nakakahiya. <em>Inosente </em>pa ako noon, marahil, at maagang naging pasaway.<br /><br />Maya maya pa'y lumalagapag na ang elisi ng electric fan pero parang wala akong naririnig, maliban sa matinis na tunog ng lamok na kanina pa nagpipista sa galak sa <em>abertura</em> ng aking tainga. Pinilit kong tsambahan upang tirisin sa galit, pero nauwi lang ako sa panlulumo. Nasisi ko tuloy ang aking pagiging makakalimutin, kung bakit hindi ako nakabili ng insektisidiyo. <em>Gago, pendejo</em>, panay sambit ko ang aking pagiging ulyanin, at pati na rin sa lamok na kanina'y iisa lang pero ngayo'y dumami na.<br /><br />Kasabay ng bawat kagat ay ang gigil na mapatay ko sila <em>hora mismo</em>. Ilang saglit pa, marahil ay busog na sa aking dugo ang mga <em>leche</em> na insekto. <em>Silencioso</em> na ang paligid at <em>rojo pelado</em> na rin ako sa kakapalo sa aking katawan matsambahan lang ang mga pesteng lamok.<br /><br />Ang aking kaisipan ay nakalutang na ulit sa kalawakan, habang ang aking mga mata ay nakatitig pa rin sa ubod ng dilim na kisame. Di pa rin talaga ako dinadalaw ng antok. Balikwas dito, balikwas doon, pero, ni isang hikab, walang nangyari.<br /><br />Sinubukan kong sumipol sa tuno ng <em>Marcha Nacional de las Islas Filipinas</em>, subalit naalala ko, may mga taong tulog na at baka makabulabog pa ako sa kalagitnaan ng kanilang masarap na pagpapahinga habang humihilik, at namnam pa ang lasa ng sibuyas na inulam nila kaninang <em>cena</em>.<br /><br />Naupo ako't napabuntong hininga, napatayo't napakamot ng ulo. Nagmumuni-muni at nagi-isip ng kung anu-ano. Palakad lakad na parang <em>idiota</em> sa aking <em>sitio</em>. Pagkuwa'y narining kong umalarma ang aking relong malapit ng mawarak, o di naman kaya'y malapit ng maging <em>antigo</em> sa kapal ng libag na di ko na napapansin at nabibigyang oras para linisin.<br /><br />Habang tumutunog ang orasan, pinilit kong di patayin, pero naririnig ko na ang maktol ng isang naisturbong nilalang. <em>Leche</em>, panay ang sambit niya. Siguro dahil matandang hukluban na siya at <em>ninunga esposo pa</em>. Maramil ay ganun talaga ang nangyayari sa mga <em>empleado de gobierno</em> na umaasa na lang sa kakarampot na <em>sueldo</em> at naghihintay ng <em>milagro</em> na yayaman pa.<br /><br />Natakot tuloy ako't napa-isip na ako rin pala ay tuta ng pamahalaan. Pero binalewala ko ang aking kaisipan. <em>Tengo una novia de todos modos</em>, at wala akong balak manatiling timawa ng <em>gobierno</em>.<br /><br />Nais kong tumawa pero dinig ko na naman ang garalgal na boses niya, na ngayo'y mas iritable na. <em>Puta</em>, sambit niya. Puto kamo, mas masarap sa dinuguan, pero kung puta ang meron, aba <em>eso es delicioso</em> pabulong ko namang sagot, sabay dampot sa nagi-ingay pa ring relo.<br /><br />Pagbukas ng ilaw, ako'y napahikab na, doon ko rin napuna, pabagsak na ang talukap ng aking mata, <em>hijo de puta, esla media noche dose</em> na. Hatinggabi na. <em>Puñeta chapito</em>, makatulog na nga.</span></p> </div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1899010371839769351-8466050770094086790?l=kuwentutero.blogspot.com' alt='' /></div>LEONEL PAET AGUINALDOhttp://www.blogger.com/profile/09463315615674561411noreply@blogger.com0